The Last Jedi: een eerste review

Jawel, SF47 is naar Star Wars: The Last Jedi gaan kijken (eindelijk). Tijd voor een eerste review, met natuurlijk… spoilers.

Déjà Vu?

We hadden het al eerder eens gehad bij Star Wars: The Force Awakens: een gevoel van déjà vu. Klakkeloos worden scènes en zinnetjes ook hier herbruikt uit Star Wars V en VI, maar hier is het “beperkter”. Op één of andere manier maakt The Last Jedi zich de zinnetjes eigen, en zie je de start van iets wat binnenkort een spectaculaire negende film moet zijn. Een greep uit dingen die me opvielen bij een eerste screening:

  • De film opent met het vluchten van de rebellen uit een aangevallen rebellenbasis. Ook hier vluchten de schepen die een (over)-zelfzekere First Order wil neerknallen, maar wat falikant faalt. Wie nu net zoals ik “Hoth” denkt en Star Wars V, is er niet ver af.
  • Rey is naar Luke Skywalker gevlogen voor training, een Jedi-master die haar trainen niet ziet zitten, maar nadien het toch wat doet. Denkt iemand (weer) aan Star Wars V en een jonge Luke/Yoda?
  • Rey “voelt dat er nog goed is” in Kylo Ren. Ook Luke voelde dit bij z’n vader, Darth Vader, in Star Wars V & VI.
  • Eveneens is deze gevoelensband georchestreerd door de Emperor… euh… Snoke hemzelve, net zoals de Emperor zijn pupil Darth Vader en Luke manipuleerde om mekaar te vinden.
  • Yoda doet een Obi-wan-Kenobi’tje bij Luke en verschijnt, net zoals Obi-Wan de stem van rede was in de Swamps of Dagobah in Star Wars V.
  • Over na-apen gesproken: ook Luke ‘verdwijnt’ als Jedi net zoals Yoda op z’n trainingplaneet. Je ziet als snel een thema. Samengevat is dit:
    • Rey = jonge Luke
    • oude Luke = Yoda
    • geest-Yoda = geest-Obiwan
    • Kylo Ren = Darth Vader
    • Snoke = The Emperor
    • Finn = (een beetje) Han Solo
    • BB8 = R2D2
  • Net zoals altijd is de Millenium Falcon wéér de reddende engel in een gevecht. (maar dit vergeven we hen graag voor alle knappe scènes)
  • Hebben we weer een gevechtsscène op een ijsplaneet… euh… zoutplaneet? Wel mooi gedaan en als je telt hoeveel fighters verloren gaan, … het klopt!

Momenten om te herinneren

Fijne momenten

Okee, het moet gezegd zijn: er zitten ook knappe vondsten in deze film die meer entertainend is dan zijn voorganger “The Force Awakens”. De personages zijn trouwens iets volwassener geworden, en hebben meer diepgang. Zo is er de machtige (maar beetje ongeloofwaardige) scène waar Luke een hele reeks AT-AT’s tegenhoudt en het vuil van zich afborstelt (maar met een goeie uitleg nadien), en heb je het knappe Kylo Ren/Rey-gevecht in de troonkamer van Snoke.

Alle momenten met Leia Organa Solo(-Skywalker) zijn fantastisch. Kleine pareltjes in deze grote productie van knap akteerwerk, ook al klinkt Leia soms wat ‘moe’. We gaan haar mogelijk nog een paar scènes in Star Wars 9 zien, waar op dat moment de realiteit van Carrie Fisher’s overlijden de fictieve prinses inhaalt…

Verder zitten de Porgs als leuke komische nootjes verspreidt doorheen de films. De Porgs zijn echt de “Minions” van Star Wars en zo gemaakt voor pluche poppetjes van te maken. Ook al was het puur toeval dat de Porgs bestaan: door de overdaad aan papegaaienduikers op het gefilmde eiland, moest er digitaal wat overgeplaatst worden. Porgs waren ideale oplossingen en een alternatief voor weg-fotoshoppen. Disney, start je merchandise-productie-machines!

Wie denkt dat de Jedi-boeken nu voorgoed verloren zijn, heeft niet goed gekeken. Kijk maar eens wat er allemaal te zien valt als ze naar het einde van de film een deken uit een schuif halen… Gemist? Herbekijken!

Minder fijne momenten

Je voelt, doorheen de hele film, dat Han Solo gemist wordt. In sommige gevallen is er een typische Han Solo-scène, waar je plots realiseert van: “shit, daar is een lege stoel”. Dit had zo goed gewéést mét Han… Een hacker die zijn diensten uiteindelijk voor geld verkoopt (zie Star Wars 4) probeert een ‘beetje’ zijn schoenen te vullen, maar dat lukt niet helemaal.

Voor de jonge-Anakin-Skywalker-haters: let op het einde: het jongetje roept zijn borstel… met Force-krachten. Een nieuwe “Anni” ? (please, no Jar-Jar!)

Heeft iemand ook opgemerkt dat we nu nog niets weten van de plots verschenen Snoke en de nu ook plots verdwenen Snoke? Wie was het nu? Van waar kwam die? Allemaal onopgelost. Boeh Star Wars, boeh! 

Nu we het toch hebben over boeh-momentjes: heeft er iemand van “fysica” gehoord: bommenwérpers in de ruimte? Really? Zonder (constante) zwaartekracht?

Irritant tot en met is de paarsharige rebellenleidster Admiraal Holdo. Dat mens ergert je te pletter in de hele film. Ook al heeft ze een (schijnbare) goeie reden, ze zou beter eens naar haar rebellenleden luisteren. Ze is meer een overbezorgde mama dan een leidster.

Tot slot

Algemeen is dit een leuke Star Wars-film om te zien, en eentje die zeker in de “goeie” rij past (4,5,6,7 en nu ook 8), terwijl we 1,2 en 3 best vergeten. Met het sprokkelen van inspiratie uit 5 & 6 hopen we nu dat nummertje 9 binnenkort volledig op zichzelf zal staan. Deze film kent echter “middenin” verschillende momenten waar je denkt: “de film is nu gedaan”, terwijl dan een volgende plotwending plots verschijnt. Toch, ondanks deze kleine hobbels, stoort dit de film niet. Er zit logica in -wat betreft Star Wars-, ook al gooit deze film alle fysica de ramen uit. Entertainment tot het laatste moment, met de nodige leuke humor ertussenin.

 

SF47 Je leest dit op SF47.be, de grootste online Science-Fiction familie van België. Word lid en krijg een jaar lang toegang tot alle Science Fiction-informatie voor maar 5 euro!




 
DelenShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone