Interstellar

Ergens in de 21e eeuw gaat het niet goed met de Aarde. Er moet dus dringend iets gedaan worden, maar publiekelijk gebeurt er niets… Echter ondergronds zijn enkele knappe wetenschappers er nog mee bezig om een alternatief te vinden.

De Aarde is bijna “uitgeperst” als we Interstellar mogen geloven… Haar inwoners hebben terug moeten vallen op de primaire levensbehoeften waarin het niet omkomen van honger de voornaamste bezigheid is. De wetenschap is nagenoeg tot stilstand gekomen. Men moet het hebben van boeren, wiens akkers vol staan met gewassen. Maar regelmatig gaan oogsten verloren door bacteriën en schimmels. Zandstormen verknoeien de rest. Voormalig testpiloot Cooper (Matthew McConaughey) is tegenwoordig ook boer en woont met zijn schoonvader (John Lithgow) en kinderen op een boerderij.

Zijn dochter Murph (Mackenzie Foy) krijgt regelmatig codes door van een “geest” en een van die codes blijkt de locatie van een geheim station van NASA te zijn, dat onder leiding staat van Dr. Brand (Michael Caine). Cooper wordt gevraagd om op zoek te gaan naar nieuwe planeten, in een ander sterrenstelsel, waar leven mogelijk is. Zodat de mensheid verder kan leven, want de Aarde is op sterven na dood. Bij deze ruimtereis echter is tijd relatief, en dus verouderen de achtergeblevenen zienderogen terwijl voor Cooper de tijd maar enkele uurtjes vooruit gaat. Het is dus constant een gevecht tegen de tijd, de elementen en Einstein’s relativiteitstheorie.

Interstellar zal niet de geschiedenis ingaan als de beste film van Nolan. Het boeiende eerste deel van de film krijgt geen duidelijke afronding naar het einde toe en wordt zelfs filosofisch. Dat neemt niet weg dat het een wervelende rit is, die je als kijker moet ondergaan…

[imdb id=”tt0816692″]

 

 

DelenShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone